Državni terorizam „U ime naroda“

Crvena ApokalipsaU tekstu „Vremeplov Državne bezbednosti“ videli smo da je sredinom septembra 1943. godine, u Jajcu pri Vrhovnom štabu Narodnooslobodilačke vojske Jugoslavije i partizanskih odreda Jugoslavije formiran Odsek za zaštitu naroda (Drugo zasedanje AVNOJ-a), sa zadatkom da objedini obaveštajni i kontraobaveštajni rad i da organizuje obaveštajnu službu (organizovani su i kursevi usavršavanja). Odsek je 13. maja 1944. godine prerastao u Odeljenje za zaštitu naroda (OZN) pri Povereništvu za narodnu odbranu Nacionalnog komiteta oslobođenja Jugoslavije.

“Antifašističko veće narodnog oslobođenja Jugoslavije“ (AVNOJ), na svom drugom zasedanju konstituisano je u zakonodoavno i izvršno predstavničko telo Jugoslavije, koje je uspostavilo Nacionalni komitet oslobođenja Jugoslavije – NKOJ, u kome su imenovani sledeći članovi:

 Predsednik i poverenik za narodnu odbranu – maršal Josip Broz Tito.

 Prvi potpredsednik NKOJ-a – Edvard Kardelj

 Drugi potpredsednik NKOJ-a – Vladislav Ribnikar

 Treći potpredsednik NKOJ-a – Božidar Magovac

Poverenik za spoljne poslove – dr Josip Smodlaka

 Poverenik za unutrašnje poslove – Vlada Zečević

 Poverenik za prosvetu – Edvard Kocbek

 Poverenik za narodnu privredu – dr Ivan Milutinović

 Poverenik za finansije – Dušan Sernec

 Poverenik za saobraćaj – Sreten Žujović

 Poverenik za narodno zdravlje – dr Milivoj Jambrišak

 Poverenik za socijalnu politiku – dr Anton Kržišnik

Poverenik za sudstvo – Frane Frol

Poverenik za ishranu – Mile Peruničić

Poverenik za građevine – dr Rade Pribićević

 Poverenik za šume i rude – dr Sulejman Filipović

 Ostale odluke AVNOJ-a:

Josip Broz Tito je unapređen u čin maršala Jugoslavije.

Izbegličkoj vladi i kralju Petru II Karađorđeviću je zabranjen povratak u zemlju do završetka rata

Proglašena je ranopravost nacionalnih prava jugoslovenskih naroda – Srba, Hrvata, Slovenaca, Makedonaca i Crnogoraca, kao i njihovo pravo da formiraju države u okviru jugoslovenske federacije

Date su garancije nacionalnim manjinama u zaštiti nacionalnih prava.

Kad se čita navedena dokumentacija stiče se utisak da su formirane institucije i imenovani čelni  predstavnici bili veliki borci za zaštitu naroda i zaštitnici prava građana.

Međutim, njihova postupanja i korišćenje dobijenih ingerencija i logistike u praksi, pokazali su da je bilo teških zloupotreba ovlašćenja, jer umesto interesa naroda oni su svoje pozicije u vlasti iskoristili za obračun sa svima onima, koji su po bilo kakvom osnovu bili protiv komunizma ili su, po njihovom mišljenju u nekoj perspektivi mogli postati njihovi politički protivnici.

Zahvaljujući takvom svom stavu, najviši predstavnici komunističkog režima su postali nalogodavci nadležnim državnim službama da, bez suđenja i dokazivanja krivice, po kratkom postupku, ubijaju, zlostavljaju i opljačkaju veliki broj protivnika i nesimpatizera Komunista, a po njihovim slobodnim procenama u tu kategoriju su, kako u ratnim, tako i mirnodopskim uslovima,  spadali pripadnici svih poraženih jedinica (Ustaše, Četnici, Ljotićevci, Nedićevci), školovani kadrovi (sveštenici, lekari, učitelji), oni koji su za vreme rata bili zaposleni u civilnim okupatorskim ustanovama ili im pružali neke usluge, uspešni trgovci i zemljoradnici, kao i pripadnici nacionalnih manjina zemalja, koje su u ratu bile na strani okupatora (Nemci, Italijani, Mađari, Bugari).

Posledice takvog državnog terora Titove Nove Jugoslavije bile su više stotina hiljada ubijenih, koji su sahranjivani u tajnim masovnim grobnicama, zatim na desetine hiljada interniranih na prisilni rad u SSSR, na desetine hiljada proteranih iz svojih kuća i na stotine hiljada opljačkanih ili onih kojima je nacionalizovana imovina i podeljena komunističkim pristalicama.

Da bi se bolje razumeli motivi navedenih zločina i pljački treba ostvariti uvid u biografiju Josipa Broza – Tita, koji je sa funkcije doživotnog predsednika Republike, doživotnog predsednika Komunističke partije Jugoslavije i doživotnog Vrhovnog komandanta vojske Jugoslavije bio glavni nalogodavac za učinjene zločine.

Prema komunističkoj istoriografiji  Josip Broz Tito je po nacionalnosti bio Hrvat, rođen 07.05.1892. od oca Franje i majke Marije Broz u mestu Kumrovcu, ali su Komunisti njegov rođendan slavili 25. maja, jer su Nemci na taj dan 1944. godine izveli neuspešni desant na Drvar radi hvatanja Tita.

Osnovnu školu Josip Broz je završio u Kumrovcu 1907. godine, a bravarski zanat 1910. godine u radionici Šašek i Karas u Sisku, gde je istovremeno pohađao šegrtsku školu. Kao kvalifikovani radnik septembra 1910. odlazi u Zagreb gde se zaposlio u bravarskoj radionici Isidora Haramine i već u oktobru iste godine postaje član Saveza metalskih radnika i Socijaldemokratske stranke Hrvatske i Slovenije. Učestvovao je u štrajkovima i nacionalnim manifestacijama protiv ugarskog hegemonizma. Ubrzo je ostao bez posla. Od 1911. do 1913. radio je u Austrougarskoj i Nemačkoj. Od jeseni 1913. služio je vojni rok u Beču, a zatim u Zagrebu u 25. domobranskoj pukovniji, gde je 1914. završio podoficirsku školu sa činom vodnika. U avgustu 1914. godine, nakon izbijanja Prvog svetskog rata, poslat je na srpski front. Zbog antiratnih stavova zatvoren je u Petrovaradinsku tvrđavu. Godine 1915. prebačen je na ruski front prvo u Galiciju, a zatim na Karpate, gde je u aprilu iste godine ranjen i sa čitavim bataljonom zarobljen. Trinaest meseci se oporavljao u Svijažsku. U proleće 1916. odveden je u zarobljenički logor u grad Agatit na reci Suri, zatim u Ardatov, a ujesen u logor Kungur (Permska gubernija), gde su ga zarobljenici iz Austrougarske izabrali za starešinu. Radio je kao prevodilac na železnici i došao u dodir sa boljševičkom literaturom. Štitio je prava zarobljenika, pa se sukobio sa organima vlasti, zbog čega je išiban i bačen u tamnicu odakle su ga oslobodili naoružani radnici prvih dana februarske revolucije 1917. U julu 1917. godine učestvovao je u boljševičkim demonstracijama, prihvatio lenjinizam kao svoju političku orijentaciju I 1920. Godine u Omsku je postao član jugoslovenske sekcije ruske komunističke partije (boljševika). Decenijama je jugoslovenska službena komunistička istorija izlazila sa podacima o velikom i aktivnom učestvovanju Broza u boljševičkoj revoluciji, ali, izgleda da je najbliži istini bio njegov lični iskaz, dat u televizijskim memoarima, sredinom 70-tih, u kojima je ocenio svoje učestvovanje kao marginalno. U jesen 1920. godine je napustio SSSR i zaposlio se u Zagrebu, gde je postao član Komunističke partije Jugoslavije. Radio je u Veliko Trojstvu kod Bjelovara od 1921. do 1925; brodogradilištu u Kraljevici od 1925. Do 1926. i fabrici vagona u Smederevskoj Palanci od 1926. Do 1927. godine, odakle je otpušten kao komunistički agitator. U Zagrebu je maja 1927. izabran za sekretara Oblasnog odbora Saveza metalaca, a u julu te godine za organizacijskog sekretara Gradskog komiteta KPJ za Zagreb. Tu se nametnuo kao vođa antifrakcijske politike (političke struje među komunistima, koja je zahtevala prekid ideoloških sporova), a tu njegovu politiku je u aprilu 1928. podržala i Kominterna. Krajem juna 1928. vodio je protivrežimske demonstracije povodom ubistva vođa HSS-a u Skupštini Kraljevine Jugoslavije. Uhapšen je u avgustu te godine kao potencijalni komunistički terorista i od Suda za zaštitu države osuđen na 5 godina robije, koju je izdržavao u Lepoglavi i Mariboru. U julu 1934. je otišao u Beč, gde je uključen u CK KPJ; tada je uzeo pseudonim Tito. Od februara 1935. je boravio u Moskvi, radio u Kominterni (koristio se pseudonimom Valter). Krajem 1936. se vratio u Jugoslaviju i upravljao delovanjem partije u zemlji; 1937. osnovao je KP Slovenije i KP Hrvatske kako bi u stvarnosti uozbiljio politiku Kominterne o spoju klasnog i nacionalnog. Nakon hapšenja Milana Gorkića, generalnog sekretara KPJ, iste godine preuzeo je vođenje KPJ. Početkom 1938. godine Kominterna je i formalno potvrdila njegov izbor za generalnog sekretara KPJ. Broz je po povratku u zemlju proveo još snažniju boljševizaciju KPJ insistirajući na ideološkoj monolitnosti, vojno-partijskoj stezi, uz širenje mreže partijskih ćelija. Izveo je ideološki obračun s revizionistima okupljenim oko Miroslava Krleže i časopisa Pečat. Takođe, smenio je vođstvo KP Hrvatske jer je na izborima 1938. podržala listu HSS-a i Vlatka Mačeka, što je ocenjeno kao buržoasko skretanje. Na Petoj zemaljskoj konferenciji KPJ u Zagrebu, oktobra 1940. godine, sastavio je novo vođstvo KPJ i izložio strategiju delovanja, temeljenu na oružanom ustanku kao načinu osvajanja vlasti i sovjetskom tipu federacije kao modelu organizacije države. Nakon napada Nemačke na Jugoslaviju u Zagrebu 10. aprila 1941. godine je osnovao Vojni komitet za pružanje otpora silama osovine. Posle višemesečnih priprema, Politbiro CK KPJ je 4. jula 1941. godine u Beogradu doneo odluku o dizanju oružanog ustanka protiv okupatora. Tokom Drugog svetskog rata Josip Broz Tito je bio vođa Narodnooslobodilačkog partizanskoga pokreta otpora i glavni organizator strategije i taktike partizanskog tipa ratovanja, kao i političkih odluka koje su oblikovale socijalističku Jugoslaviju. Okupacija Kraljevine Jugoslavije zatekla ga je u Zagrebu. U drugoj polovini maja 1941. godine otišao je u Beograd, odakle je usmeravao pripreme za dizanje ustanka. Posle napada Nemačke na SSSR, 22. juna, Politbiro CK KPJ je ocenio da je nastupio trenutak za početak oružanog ustanka protiv okupatora. Glavni štab Narodnooslobodilačkih i partizanskih odreda Jugoslavije (NOPOJ) formiran je 27. juna, a Tito je postao Vrhovni komandant NOPOJ-a. Ustanak protiv nemačkog i italijanskog okupatora izbio je tokom jula i avgusta 1941. godine na području Srbije, Crne Gore, Bosanske krajine, Like, Banije, Korduna i Dalmacije. Tito je Beograd napustio 16. septembra u pratnji Jaše Rajtera, popa Dragoljuba Milutinovića, Davorjanke Paunović i Veselinke Malinske i otišao na oslobođenu teritoriju u zapadnoj Srbiji, gde su premešteni i Glavni štab i CK KPJ. Tito se u Struganiku 19. septebra sreo sa Dragoljubom Mihailovićem da razgovaraju o savezu partizana i četnika, ali su pregovori propali zbog veliki razlike u ciljevima njihovih pokreta što je sprečavalo bilo kakav stvaran dogovor.[3] Tito je zagovarao široku zajedničku ofanzivu, dok je Mihailović smatrao da je ustanak opasan i prerano počeo i plašio se da će pokrenuti velike odmazde. Osim toga, Titov cilj je bio da spreči četnički napad na partizane iz pozadine, pošto je bio ubeđen da Mihailović igra dvostruku igru, održavajući vezu sa Nemcima preko Nedićeve vlade. Sa druge strane, Mihailović je želio da spreči Tita da preuzme vođstvo u pokretu otpora, jer su Titovi ciljevi bili suprotvni njegovom cilju obnove Kraljevine Jugoslavije i osnivanju Velike Srbije u okviru nje. Na savetovanju u Stolicama, koje je održano 26. i 27. septembra donesene su direktive za dalji razvoj ustanka pod jedinstvenim vođstvom Vrhovnog štaba NOPOJ i glavnih štabova po zemljama i pokrajinama Jugoslavije. Tito i Mihailović su se ponovo sreli 27. oktobra u Brajićima blizu Ravne gore da još jednom pokušaju da postignu sporazum, ali su se složili samo oko sekundarnih pitanja. Ustanak u Srbiji je slomljen snažnom nemačko-italijanskom ofanzivom, tokom novembra 1941. godine, nakon koje su usledile teške represalije, kao i rat između partizana i četnika. Otada, sve do 1944. godine, Srbija i veći deo Crne Gore su ostali pod kontrolom četnika i pripadnika kvislinškog režima Milana Nedića. Narodnooslobodilačka borba se prenela na područje Bosne i Hercegovine i Hrvatske, gde su se od 1942. do 1944. godine vodile presudne borbe koje su odredile budućnost Jugoslavije u sledećim decenijama. Najveće bitke dogodile su se u dolinama reke Neretve (mart 1943) i Sutjeske (maj 1943). Partizanske snage su pobednički izašle iz obe bitke, uprkos brojnim i jačim nemačkim i kvislinškim snagama. Osim toga, veliki obračun je u tom periodu usledio između partizana i četnika, dok su kvislinški režimi i vojna postrojenja (ustaše, domobrani, nedićevci, ljotićevci, lokalni četnici poput Đurišićevih i Pećančevih, balisti, razne lokalne milicije) ionako bili osuđeni na poraz zajedno sa silama osovine. Poraz četnika u bici na Neretvi (marta 1943) izbacio ih je s istorijske pozornice kao moguće gospodare u budućoj Jugoslaviji. Novembra 1942. godine u Bihaću je formirano Antifašističko veće narodnog oslobođenja Jugoslavije (AVNOJ), a na njegovom Drugom zasedanju u Jajcu, 29. i 30. novembra 1943. donesene su politički najvažnije odlike kojima je: zabranjen povratak kralja Petra II Karađorđevića u Jugoslaviju, osnovan Nacionalni komitet narodnog oslobođenja (NKOJ), zacrtana budućnost Jugoslavije kao države sastavljene od federalnih republika, a Tito proglašen za maršala i izbran za predsednika NKOJ-a. Veštom politikom, Tito je uvukao deo predstavnika građanskih stranaka u svoj pokret, pridobio poverenje Britanaca i Amerikanaca (kao i poštovanje Sovjetskog Saveza) koji su uskratili pomoć četnicima i slomili otpor izbegličke vlade u Londonu, prisilivši je na nevoljnu saradnju (zapravo potčinjavanje) Titovom pokretu. Posle neuspelog nemačkog desanta na Drvar, 25. maja 1944. godine, Tito je otišao na ostrvo Vis. U avgustu 1944. godine susreo se u Napulju sa predsednikom britanske vlade Vinstonom Čerčilom gde mu je potvrđeno da će na područje Jugoslavije umesto savezničkih trupa ući Crvena armija. U septembru je bio u Moskvi gde se susreo sa Josifom Staljinom. Predveče 23. oktobra 1944. je stigao u oslobođeni Beograd, odakle je nastavio da rukovodi završnim operacijama za oslobođenje Jugoslavije. Josip Broz Tito je bio jedini Vrhovni komandant u Drugom svetskom ratu koji je lično predvodio svoje borce, a tokom bitke na Sutjesci 9. juna 1943. godine bio je ranjen. Predsedništvo AVNOJ-a je, na predlog ASNO Srbije, 18. novembra 1944. godine odlokovalo Tita Orednom narodnog heroja.

Ko je zaista Bio Josip Broz Tito – World News? – vidi video zapis

Od zaborava i zataškavanja sačuvao: Slobodan Radulović