UVOD

Organizovana Mafija je nastala sredinom 19. veka na Siciliji, ali njeni najpoznatiji dani kreću krajem istog veka, kada veliki broj sicilijanskih emigranata stiže u Ameriku: Al Kapone, Laki Lučano i ostali čuveni mafijaši, koji do danas ne prestaju da privlače pažnju, a gomila knjiga, filmova i serija još ne zaustavlja glad za epizodama iz života ovih junaka s druge strane zakona.

U poslednjih nekoliko decenija, pored italijanskih mafijaša, na kriminalnoj karti sveta pojavile su se bande i mafijaške grupe koje po surovosti ne zaostaju za italijanskim kolegama.

Na svetskoj rang listi Srpska mafija je svrstana na osmo mesto, a njeno intezivno poslovanje odvija se u više od deset zemalja, uključujući Nemačku, SAD, Italiju, Veliku Britaniju, Francusku, zemlje Skandinavije…

Srpska Mafija uključena je u različite aktivnosti od krijumčarenja cigareta i droge, plaćenih ubistava, reketiranja, nadzora kockarnica do krađa. Na Interpolovim listama nalazi se veliki broj državljana Srbije, a osim što važe za nezaobilazne saradnike svih većih mafijaških bosova u svetu na narko-rutama, poznati su i po tituli „inteligentnih lopova“ čije pljačke imaju scenarije blokbastera, ali i likvidacijama bez tragova.

ISTORIJAT SRPSKE MAFIJE

Od nastanka prve Jugoslavije, pa tokom njenih preobražaja (promena naziva), pa sve do konačne propasti i formiranja današnje Srbije postojalo je tzv. “mafijaško podzemlje”. U prvoj Jugoslaviji ono se nalazilo po šumama i gorama, jer su tadašnji hajduci bili odmetnici od tadašnjeg državnog poretka i postojećih zakona. Težak seljački život, ratne strahote, uobičajena državna nepravda, kao i želja za boljim životom po svaku cenu, bili su razlozi zbog kojih su se u Kraljevini Jugoslaviji izrodile razne bande koje su se bavile razbojničkim i drumskim otimacama. Ove bande predvodili su “legendarni” Čaruga, Gorski car i Ubica dečijeg lica, kako sui h nazivali njihovi sledbenici, a iz milošte su ih nazivali “gorski tići”.

Tadašnja žandarmerija uspevala je da se dobro nosi sa ovim bandama, pa je većina njih završila na vešalima i u legendama.

Izbijanje Drugog svetskog rata preseklo je kontinuitet kriminala u Jugoslaviji i načinilo da ga posle 1945. godine posmatramo u sasvim drugačijem obliku.

Posleratno jugoslovensko podzemlje se stvaralo iz beogradske matrice. Žitelji tog prizemnog i suvorog sveta bili su, uglavnom, mladići prepušteni sebi, koji su ponikli u Beogradu ili su kroz njega samo projurili. Zajedničko svima njima je bilo da su živeli na ivici ili ispod zakona, ne bi li opstajali na balkanskoj i evropskoj vetrometini. U potrazi za avanturom, ali i za boljim životom, gazili su putevima koji su ih vodili od kuće u beli svet, a potom vraćali nazad. Neki su Beograd napuštali kao dobrovoljci, neki kao begunci, pojedini kao izgnanici, sa pravim ili lažnim pasošima, najčešće i bez njih. Većina njih uspela je da osvoji i zaprepasti uplašenu Evropu. Vraćali su se ponekad kući kao junaci dana, kao zarobLjenici međunarodnih čuvara reda, ali i kao leševi.

Taj proces je imao svoju ne samo socijalnu već i političku notu. Kao što je Zapad pružao utočište jugoslovenskim političkim emigrantima, tako je primao i ove iz podzemlja. Njihovo prvo sklonište je bio Pariz, zatim Milano i Frankfurt, pa Beč, Amsterdam, Stokholm, a danas su to Moskva, Atina, Rim, Budimpešta, London, gradovi Nemačke, Brazila, Amerike, Kanade, Japana, Australije, itd. Sve do sredine osamdesetih, kada je Jugoslavija odigrala svoju poslednju ulogu Trojanskog konja u hladnoratovskom filmu, Evropa je trpela naše delinkvente. A onda, kada su na Starom kontinentu shvatili da se SFRJ raspada i da od nje više nema vajde, preko noći je odlučila da ih vrati u otadžbinu. Tada je u Frankfurtu beogradski momak Goran Vuković, uz saglasnost nemačke policije, ubio Ljubu Zemunca, legendarnog kuma svih jugoslovenskih kumova u Evropi.

Od tog trenutka istorija jugoslovenskog podzemlja se deli na vreme „pre i posle Ljube Zemunca“. U prestonicu su pristigli profesionalni otimači tuđeg blaga, reketaši, batinaši i revolveraši, dileri, pa i likvidatori, koji su se udomili kao velike patriote i novi narodni heroji kod svojih političkih patrona. Tako je povratkom familije tvrdih momaka i Beograd napokon dobio svoje podzemlje i to najsurovije na svetu, jer je njegov prepoznatljiv znak bila nenajavljena smrt. Zajedno pored njih rasle su neke nove ubice i razbojnici, ali i njihove žrtve.

U trećoj Jugoslaviji, bitke za srpstvo porodile su i junake koji su pokušali patriotizam da unovče po svaku cenu. Mnogi od njih, kako su ratovi u Hrvatskoj, Bosni i na Kosmetu prestajali, nastavljali su da se bore i ginu u gradskim bitkama za tuđe blago. Likvidacije su postale ne samo beogradska već i provinsijska svakodnevica. Uvek posle te najavljivane smrti javnost se pitala ko je sledeći. Željko Ražnatović je jednom prilikom na pitanje da li je on na redu posle likvidacije generala Radovana Stojčića Badže, odgovorio: “Baš me briga”! I zaista, ubrzo je ubijen, a nakon toga i brzo zaboravljen, jer pažnju javnosti imali su samo živi mafijaši.

Tajna Ražnatovićeve smrti, kao i smrti nekih drugih još nije sasvim odgonetnuta, suđenje njegovim ubicama se tek priprema, ali je sa njegovom smrću nastupilo novo računanje mafijaškog vremena: “pre i posle Arkana”. Ljudi se sada manje pitaju ko je sledeći, a više ko je još ostao živ. Neukusno je pominjati njihova imena da ih sutra ne bismo videli u čituljama. Ovaj rukopis je samo podsetnik na život koji nam se desio mimo naše volje.

Nakon tzv. “Demokratskih” promena 2000. godine Nove strukture srpske vlasti došle su u posed velikog broja dokumenata sa šifrom “Strogo poverljivo”, čiji su neki delovi, pa i kompletna dokumenta ugledali svetlost dana nakon ubistva premijera Zorana Đinđića i policijske akcije “Sablja”, kada je otkriveno da je Milošević koristio Državnu bezbednost za likvidaciju svojih političkih protivnika. Tokom istrage ubistva premijera Đinđića otkriveno je da su neki pripadnici državne bezbednosti istovremeno bili i pripadnici Mafije pod nazivom “Zemunski klan”. Takođe, otkriveno je da su oni oteli i likvidirali Ivana Stambolića i u više navrata pokušali da ubiju Vuka Draškovića.

Sa saznanjima o delovanju Zemunskog klana srpska policija i tužilaštvo su počeli da otkrivaju da je srpsko mafijaško podzemlje resorno podeljeno na više oblasti: Politička mafija, Pravna mafija, Finansijska mafija, Narko mafija, Duvanska mafija, Naftna mafija, Carinska mafija, Prosvetna mafija, Stečajna mafija, Farmaceutska mafija, Putna mafija, Građevinska mafija, Crkvena mafija, Poštanska mafija itd. Ove podele sugerišu da u Srbiji nije moguće obavljanje ni jedne delatnosti kojom ne rukovodi neki od resornih oblika mafije.

KATALOG SRPSKE MAFIJE

Po posledicama za državu izgleda da su najopasnije Politička mafija, Pravna mafija i Finansijska mafija. Zajednička oblast njihovog delovanja je očuvanje vlasti jednog čoveka ili jedne vladajuće političke opcije. Članovi ovih mafija obično se regrutuju od vršilaca funkcija i ovlašćenja u pojedinim državnim strukturama –  najčešće iz redova Državne bezbednosti, vojske, policije, tužilaštva, pravosuđa, finansijskih institucija.

Metode delovanja POLITIČKE MAFIJE su likvidacije, otmice i zastrašivanja potencijalnih ili stvarnih političkih rivala. Za vreme Tita pripadnici Političke mafije iz redova Državne bezbednosti, vojske i policije pobili su veliki broj njegovih političkih protivnika, što mu je omogućilo da postane doživotni predsednik republike, doživotni Vrhovni komandant vojske i doživotni predsednik Saveza Komunista.

Kao najpoznatija takva delovanja iz perioda vladavine Miloševića su: ubistvo bivšeg predsednika Srbije Ivana Stambolića, ubistvo novinara: Slavka Ćuruvije, Dade Vujasinović , Milana Pantića, dva pokušaja ubistva Vuka Draškovića, a za vreme tzv. “Demokratske vladavine” ubistvo predsednika Srbije Zorana Đinđića,  pokušaj ubistva novinara Dejana  Anastasijevića, kao i tragične smrti velikog broja ljudi, od kojih, zbog posebnih okolnosti izdvajam pogibiju vlasnika i urednika “Timočke krimi revije” Dragana Vitomirovića (otkrivanje hladnjače sa leševima kosovskih albanaca u Dunavu).

PRAVNA MAFIJA je instalirana od strane diktatorskih vladara i vladajućih političkih koalicija u cilju očuvanja njihove vladavine. Metode delovanja Pravne mafije zasnivaju se u sabotaži primene pojedinih pravnih propisa. Pripadnici Pravne mafije regrutuju se među direktorima pojedinih firmi i pravnim stručnjacima, kao vršiocima službenih ovlašćenja u državnim institucijama (Skupštini Srbije, pojedinim vladinim ministarstvima, Sudovima, Tužilaštvima, Policiji, Inspekcijskim službama).

FINANSIJSKA MAFIJA je instalirana u funkciji pljačke države i naroda. Metode delovanja Finansijske mafije pre svega zasnivaju se na kršenju i ignorisanju postojećih zakonskih propisa i monopolskom korišćenju državnih resursa. Za ovu vrstu delovanja Pravna mafija uživa pomoć i logistiku od strane vladajućih političkih struktura iz državnih institucija, a za uzvrat ona ih finansira na izborima.

NARKO MAFIJA   je takođe jako organizovana i finansijski dobrostojeća mafijaška organizacija, koja za svoje postojanje i delovanje uživa pomoć i logistiku od strane nekih vršilaca dužnosti u državnim strukturama. To je organizacijski dobro razgranata mreža, kako na domaćem terenu, tako i u svetskim razmerama.

DUVANSKA MAFIJA je nastala još u vreme Titove Jugoslavije i u to vreme, a naročito za vreme Miloševića korišćena je da državi u periodu Ekonomskih sankcija UN pribavlja profit, ali vremenom su među samim pripadnicima ove mafije otpočele klanovske borbe radi očuvanja ličnog profita, tako da je ova mafija sa slabljenjem političke moći Miloševića otpočela proces za svoje osamostaljivanje i danas spada među najmanje zavisnim mafijama od državnih institucija.

NAFTNA MAFIJA  je takođe nastala za vreme Miloševića u uslovima Ekonomskih sankcija UN, a nakon pada Miloševića osamostalila se od države i svoje delovanje usmerila na potkradanje kupaca na benzinskim pumpama. Doduše iz krugova ove mafije još uvek se vrše pokušaji uticaja na državne strukture da se mafiji kroz odluke o akcizama obezbede dodatni izvori prihoda, ali je zahvaljujući kontroli od strane EU taj uticaj marginalizovan.

CARINSKA MAFIJA je takođe, posredstvom Mihalja Kertesa imala svoj uzletni period u vreme Miloševića, kada su uz  njegovu pomoć članovi mafije uspeli da iznesu velike sume deviznog novca, uglavnom na Kipar, a odatle je bilo lako usmeriti ga na njihove tajne račune po svetu.

 PROSVETNA MAFIJA je organizovala svoje delovanje preko škola i univerziteta tako što je nameštala prodaju ispita i diploma.

STEČAJNA MAFIJA je organizovala svoje delovanje tako što je pronalazila pogodne direktore u firmama koji su pristajali da negativnim poslovanjem sa tom mafijom te firme namerno dovedu u stečaj, a zatim je Stečajna mafija uz pomoć Stečajnih upravnika i Privrednih odnosno Trgovinskih sudova, u svojstvu poverioca ili manipulacijama sa akcijama malih akcionara, jeftino kupovala imovinu, pa i cele upropašćene firme, a zatim je tu imovinu višestruko uvećavala preprodajom ili promenom namene zemljišta na kome su te firme bile izgrađene – vidi primer Luke Beograd.

FARMACEUTSKA MAFIJA je svoje delovanje razvila preko korumpiranih lekara, farmaceuta i njihovih institucija tako što su izmišljane dijagnoze i davane nedelotvorne terapije. Najočigledniji primeri su afere sa bolestima od raka i svinjskog gripa.

 

PUTNA MAFIJA  je, uz pomoć vršilaca zaduženja u pojedinim strukturama vlasti, organizovala svoje delovanje kroz krađu naplate drumarine i namernim stvaranjem gubitaka prilikom izgradnju putne infrastrukture.

GRAĐEVINSKA MAFIJA je organizovala svoje delovanje tako što je prodajom bez tendera vršila nezakonita otuđenja građevinskog zemljišta, vršila gradnju stanova i iste stanove prodavala većem broju kupaca.

 

CRKVENA MAFIJA je organizovana tako da uz pomoć vlasti i monopolskih državnih firmi (primer PTT Srbije) svim korisnicima usluga tih javnih firmi, bez obzira na njihovo versko opredeljenje, uvodi reket, za potrebe Crkvene mafije, pri čemu oni kojima se takav reket naplaćuje nemaju nikakve mogućnosti kontrole namenskog korišćenja tako prikupljenog novca. Ovaj reket za potrebe Crkvene mafije se po drugi put naplaćuje navodno za završetak izgradnje Hrama Svetog Save, čija je cena gradnje bila predviđena u iznosu od 12 miliona dolara. U međuvremenu navodno za tu namenu je potrošeno oko 50 miliona dolara, a objekat još nije dovršen, zbog čega je po drugi put uveden ovaj reket. Istovremeno crkveni čelnici žive u svojim Eparhijskim rezidencijama, od kojih su mnoge luksuzno opremljene, voze se u najskupljim modelima automobile, a neki su viđeni u nedoličnim pozama sa raskošnim plavušama, dok se drugi međusobno tuku i bore za što veće pozicije u Crkvenoj mafiji.

POŠTANSKA MAFIJA je organizovana kao deo državne monopolske firme i kao takva je u sprezi sa mnogim drugim mafijaškim klanovima. U prethodnom primeru opisana je njena sprega sa Crkvenom mafijom. Na ličnom iskustvu doživeo sam spregu Poštanske mafije sa Pravnom mafijom kada je Poštanska mafija pokušala da spreči isporuku moje žalbe na delovanje Pravne mafije. Ovaj slučaj je zataškan pri OJT Bor tako što je to tužilaštvo odbilo da vodi postupak po službenoj dužnosti upućujući me da protiv Poštanske mafije pokrenem privatnu tužbu. Takođe, iz primera sa lokalnih izbora u Boru imao sam priliku da se uverim da postoji sprega Poštanske mafije i Političke mafije, kada je Poštanska mafija vršila lažnu propagandu protiv Srpske napredne stranke u korist vladajuće političke koalicije. Koliko mi je poznato Srpska napredna stranka je podnela prijavu protiv Poštanske mafije ali ishod mi nije poznat. Pretpostavljam da je i taj primer zataškan.

EKOLOŠKA MAFIJA bavi se uglavnom ubiranjem prihoda od uvoza i skladiranja otrovnih materija, uvozom i distribucijom raznih hemijskih preparata za tobožnju zaštitu biljnog i životinjskog sveta, uvozom idistribucijom zatrovanih životnih namirnica (ozračene i sa sadržajem teških metala), propagandom u vezi izgradnje navodno ekoloških projekata (gradske deponije, razni prečišćivači, hemijski i metalurški agregati itd.) sa ukupnim godišnjim obrtom od preko 20 milijardi evra.

SPORTSKA MAFIJA se bavi izdavanjem lažnih akademskih diploma svojim pristalicama, uzima novac iz budžeta za sport, lažira sportske mečeve, vrši prodaju igrača, klubova i sportskih terena, i obavlja i druge klasične mafijaške poslove, među kojima spadaju i ubistva sportskih funkcionera i svih onih koji joj smetaju.

Navođenjem ovih resornih oblika srpske mafije spisak mafijaških grupacija nije iscrpljen, jer je srpska policija objavila da je nedavno završila Belu knjigusrpskog kriminala. U ovoj informaciji policije navodi se podatak da je evidentirano 118 organizovanih kriminalnih grupa sa preko 540 članova i 205 samostalnih izvršilaca, koji se bave vršenjem najtežih krivičnih dela. Da je tačna ova policijska informacija vidi se po tome što se skoro svakog dana obavi po nekoliko hapšenja. Obzirom da je stupio na snagu izmenjen krivični zakon ubuduće svako bavljenje kriminalom, pored zatvorske kazne nosi i rizik oduzimanja imovinske koristi.

Od zaborava sačuvao: Slobodan Radulović